प्रधानमन्त्री माओवादीको चियापानमा सहभागी नहुने

काठमाडौ, २०६६ कार्तिक ३ - प्रधानमन्त्री माधवकुमार नेपाल माओवादीले आयोजना गरेको चियापानमा सहभागी नहुने भएका छन् । एमाले बरिष्ठ नेताको रुपमा मात्र माओवादीले आमन्त्रण गरेपछि उनी चियापानमा सहभागी नहुने भएका हुन् ।

प्रधानमन्त्री निकट श्रोतहरुका अनुसार उनलाई प्रधानमन्त्रीको रुपमा नभइ एमाले बरिष्ठ नेताको रुपमा मात्र आमन्त्रण गरिएको छ ।

माओवादीको चियापान आज

प्रधानमन्त्री र मन्त्रीहरुलाई पनि निम्तो

काठमाडौँ, कात्तिक ३ (नागरिक)- प्रमुख प्रतिपक्षी एकीकृत नेकपा माओवादीले तिहार, नेपाल संवतको नयाँ वर्ष र छठको अवसरमा मंगलबार दिउँसो चियापान कार्यक्रमको आयोजना गर्दैछ। प्रधानमन्त्री र मन्त्रीहरुको कार्यक्रमलाई सार्वजनिक बहिस्कार गर्दै आएको माओवादीले चियापानमा उनीहरुलाई पनि निम्तो दिएको छ। माओवादी अध्यक्ष पुष्पकमल दाहालले आफ्नो पार्टीको चियापान हुने दिन राजनीतिक सहमति हुने यसअघि बताउँदै आएका थिए। यद्यपि राष्ट्रपतिको कदमका विषयमा अझै पनि प्रमुख तीन दलबीच सहमति हुन सकेको छैन।

बिन्ती चढाएर माधव प्रधानमन्त्री बनेः प्रचण्ड

यज्ञमूर्ति तिमिल्सिना/पाल्पा ७ असोज

एकीकृत नेकपा माओवादीका अध्यक्ष पुष्पकमल दाहाल प्रचण्डले वर्तमान सरकारका प्रधानमन्त्री माधवकुमार नेपाल राष्ट्रपतिलाई बिन्ती चढाएर प्रधानमन्त्री बनेको आरोप लगाएका छन्। उनले शाहीकालमा राजालाई बिन्ती चढाएर प्रधानमन्त्री बन्ने प्रयास गरे पनि असफल भएपछि अहिले राष्ट्रपतिलाई बिन्ती चढाएर प्रधानमन्त्री बनेको आरोप लगाए।

त्रिविको दीक्षान्तमा प्रधानमन्त्रीलाई ढुङ्गा प्रहार

काठमाडौं, भदौ ३१ (नागरिक) - त्रिभुवन विश्वविद्यालयको दीक्षान्त समारोहमा भाग लिन त्रिभुवन विश्वविद्यालय, कीर्तिपुर पुगेका प्रधानमन्त्री माधवकुमार नेपाललाई माओवादी कार्यकर्ताले नाराबाजी गर्दै कालोझन्डा देखाएका छन्। प्रधानमन्त्रीले विद्यार्थीलाई दीक्षित गराउँदै गर्दा स्टेजमा कालो झण्डा र ढुङ्गा प्रहार भएको छ। 

पछिल्लो ढोकाबाट प्रधानमन्त्री लुसुक्क ; माओवादी सडकमा रुँदै हिडेः प्रम नेपाल

 सिन्धु ढकाल/ चितबन २८ भदौ

उच्च माध्यमिक विद्यालय संघ नेपाल हिसानको प्रथम राष्ट्रिय सम्मेलन उदघाटन गर्न चितवन पुगेका प्रधानमन्त्री माधवकुमार नेपाल भरतपुर विमानस्थलको मूलद्वारबाट ननिस्की पछिल्लो ढोकाबाट निस्केका छन । राष्ट्रपतिको कदमविरुद्ध आन्दोलन गरिरहेको प्रमुख प्रतिपक्षी एकीकृत माओवादीका कार्यकर्ताहरुले भरतपुरबाट नारायणगढ पुग्ने क्रममा अवरोध गर्ने संभावना देखिएपछि उनलाई सुरक्षाका लागि पछिल्लो ढोकाबाट निकालिएको हो ।

माओवादी आन्दोलनको अब जनताले प्रतिकार गर्छनः प्रम नेपाल

काठमाडौं, २० भदौ (दैनिकी)

प्रधानमन्त्री माधवकुमार नेपालले अर्थहीन माओवादी आन्दोलनबाट जनता आजित भइसकेकाले अब जनताले यस्ता आन्दोलनको प्रतिकार गर्ने बताएका छन।

मनमोहन स्मृति सामुदायिक अस्पतालको फर्पिङमा उद्घाटन गर्दै प्रधानमन्त्री नेपालले अब विद्रोह, आन्दोलन र बहिस्कार जस्ता आन्दोलनको कुनै तुक नभएको भन्दै माओवादी आन्दोलनको कडा आलोचना गरे।

उनले सरकार ढल्छ भनेर कसैलाई पनि दिवास्वप्न नदेख्न आग्रह गर्दै यही सरकारले शान्ति प्रकृयालाई तार्किक निष्कर्षमा पुर्‍याउने, संविधान लेख्ने र अर्को निर्वाचन सम्पन्न गर्ने ठोकुवा गरे।

उनले आफ्नो नेतृत्वको सरकारले सय दिनमा दुई वटा ठोस उपलब्धी हासिल गरेको समेत दाबी गरे।

शान्ति प्रकृयालाई तार्किक निष्कर्षमा पुर्‍याउनका लागि विशेष समितिको पुनर्गठन हुनु र संविधान निर्माण प्रकृया अघि बढाउनका लागि संविधानिक समितिको सभापति निर्वाचन हुनु ठोस उपलब्धी भएको उनको भनाई थियो।

उनले फपिङस्थित मनमोहन स्मृति सामुदायिक अस्पतालको उद्घाटन तथा अस्पताल परिसरमा उभ्याइन लागिएको मनमोहनको प्रतिमाको शिलन्यास गरे।

भारत भ्रमण असफल : अध्यक्ष दाहाल

बिहिवार, 20 अगष्ट
विराटनगर, ४ भदौ (नागरिक) - एकीकृत नेकपा माओवादीका अध्यक्ष पुष्पकमल दाहालले प्रधानमन्त्री माधव नेपालको भारत भ्रमण असफल रहेको दाबी गरेका छन्। परराष्ट्र मन्त्री सुजाता कोइरालाले अन्तिम समयमा आएर भ्रमण रद्द गर्नु र भारतसँग वाणिज्य सन्धी नहुनेले भ्रमण असफल भएको पुष्टि भएको उनले बताए।

दाहालले अब छिट्टै माओवादीकै नेतृत्वमा राष्ट्रिय सरकार बन्ने बताएका छन्। कार्यकर्ता प्रशिक्षणका लागि धरान जाने क्रममा बिहीबार विराटगर विमानस्थलहरुमा पत्रकारहरुको जिज्ञासमा दाहालले वर्तमान सरकारले शान्ति प्रक्रियालाई टु‍गोमा पुर्‍याउन र नयनँ संविधान लेख्न नसक्ने बताए। संविधानसभाको ठूलो दल भएका कारण माओवादीकै नेतृत्वमा राष्ट्रिय सरकार बन्नु पर्ने दाहालको भनाइ थियो।
अध्यक्ष दाहालसँगै वरिष्ठ उपाध्यक्ष मोहन वैद्य, उपाध्यक्षहरू बाबुराम भट्टराई, नारायणकाजी श्रेष्ठ, महासचिव रामबहादुर थापालगायतका नेताहरू त्यसतर्फ लागेका हुन्।

पार्टीअन्तर्गतको कोचिला, किराँत र लिम्बुवान राज्यसमितिअन्तर्गतका कार्यकर्ताहरूलाई प्रशिक्षण दिनका लागि उनीहरू धरान गएका हुन्।

Source:[http://www.nagariknews.com/politics/party-politics/4169-2009-08-20-08-00-22.html]

माओवादीः वैज्ञानिक कि अवैज्ञानिक ?

- श्रीकृष्ण अनिरुद्ध गौतम

एकीकृत नेपाल कम्युनिस्ट पार्टी माओवादी शासकीय स्वरूपको मामिलामा सच्चिएको छ । अर्थात्, माओवादी प्रत्यक्ष निर्वाचित कार्यकारी राष्ट्रपतिको आफ्नो पहिलाकै प्रस्तावमा फर्किएको छ । यसपूर्व बीचमा एकपटक संसदीय राष्ट्रपतिको प्रस्ताव गरेर यसले प्रशस्त खप्की खानुपरेको थियो । जेहोस्, माओवादीमा आलोचना सुन्न सक्ने, गल्ती सच्याउने र सुधि्रने लक्षण देखिएको छ । हुन त धेरैले माओवादीलाई छिनछिनमा निर्णय बदल्ने पार्टीका रूपमा चित्रण गरेका छन् । तर, थोत्रा र ढुसी परेका विचारमा अड्नु, नयाँ विचारमा प्रवेश गर्न नसक्नुभन्दा निरन्तर विचार मन्थन गर्नु, मन्थनका क्रममा बहकिनु र आफ्नो बहकाउलाई आफैँ सच्याउनुु कता हो कता उत्तम हो ।



कुनै पनि नयाँ विचारको आगमन प्रशस्तै त्रुटिका बीचबाट हुन्छ, सच्याउँदै जाँदा नै नयाँनयाँ आविष्कारहरू भएका हुन् । अरूभन्दा विज्ञान, त्यसमा पनि भौतिक शास्त्र -फिजिक्स)मा गहिरो रुचि राख्नेहरू यस यथार्थसित राम्ररी परििचत छन्, हुन सक्छन् । सत्य शाश्वत छ तर रहस्यभित्र लुकेको हुन्छ । माओवादी हमेसा वैज्ञानिक पद्धतिको तर्क गर्छ । वैज्ञानिकता के हो भने अनुमानकैभरमा कुनै निष्कर्षमा पुग्न मिल्दैन, कुनै पनि सत्यको प्रयोगसिद्ध पुष्टि हुनुपर्छ । कम्युनिज्मको उद्भव र सिद्धान्त प्रतिपादनमा विज्ञान र वैज्ञानिकताको बारम्बार उल्लेख गरएिको छ तर साँच्चै भन्ने हो भने कम्युनिज्मका प्रयोगकर्ताहरू कार्ल माक्र्स, लेनिन र माओका लकिरका फकिर बन्न पुगेकाले कम्युनिज्मले विज्ञानको बाटो छोडेको छ ।

माक्र्सको अनुसन्धान व्यापक छ । उनले सृष्टिसत्यलाई परम्पराबाट हटेर हेरे । यसै क्रममा उत्पादनमा मानव श्रम र उद्योगमा श्रमको लगानी गर्ने श्रमिकहरू उत्पादनका वास्तविक हकदार हुन् भन्ने सिद्धान्त प्रतिपादन भयो । यस सिद्धान्तसम्म आइपुग्न माक्र्सले केवल समाज विज्ञानको अध्ययन गरेका होइनन् । अर्थशास्त्र र राजनीतिशास्त्रको ज्ञानले मात्र पद्धतिगत सैद्धान्तिक निष्कर्षमा पुग्न त्यतिबेला पनि सकिँदैन थियो र अहिले पनि सकिँदैन किनभने कुनै पनि पद्धति सृष्टिका नियमबाहिर बसेर रच्न सकिँदैन । नेपालका माओवादी अध्येताहरूमा प्रचुर जिज्ञासा हुँदाहुँदै पनि उनीहरू लकिरका फकिर छन् । माक्र्सकालीन विज्ञानले उद्घाटन गरेका सत्यका अतिरत्तिm सृष्टिगर्भबाट अरू सत्यहरू उद्घाटित भएका छन् ।
जस्तै, अल्बर्ट आइन्सटाइनले आफ्नो प्रसिद्ध सूत्र ९भ्=mअ²० द्वारा ऊर्जा -एनर्जी) भनेको द्रव्यमान -मास)लाई प्रकाश -लाइट)को दुई गुणा गतिले गुणन गर्दा प्राप्त हुने फलका रूपमा पुष्टि गरे । अर्थात्, ब्रह्माण्डमा जेजति शक्ति छ, त्यसलाई प्रकाशले सन्तुलित गरेको छ । प्रकाशको मानक स्िथर छ, स्थायी छ । अपरविर्तनीय छ । यसरी हेरौँ, अर्थात् सृष्टि समीकरण सम्पूर्ण सन्तुलनमा आधारति छ । यो सिद्धान्त नै अन्तिम होइन, प्रमात्रा -क्वान्टम) सिद्धान्त अनुसार अणुभित्रको रहस्यको खोजी भयो । अणुभित्र पनि भयानक शक्ति सञ्चित छ । सूक्ष्मतम अणु आफैँमा एउटा सौर्यमण्डलभन्दा कम छैन । बहस लामो छ ।
एकातिर निश्चितताको सिद्धान्त छ । सापेक्षता छ । फेर ित्यहीँ गाँसिएको अनिश्चितता छ । द्वन्द्व छ, सन्तुलन छ तर द्वन्द्वइतर पनि केही छ । जे छ, सृष्टि ज्यादै रहस्यमय छ । खोजी अझै चल्दैछ । त्यसैले माक्र्सवाद नै समाजविकासको उत्कर्ष वैज्ञानिक प्राप्ति हो भन्न मिल्दैन । तात्पर्य के भने विज्ञानको विकासयात्रासँग राजनीतिक, आर्थिक, सामाजिक उपक्रमलाई नजोडी तयार गरएिका प्रस्थापनाहरू वैज्ञानिक हुन सक्दैनन् । माक्र्सका अध्ययनको वैज्ञानिक परपिुष्टि धेरै हदसम्म न्युटनका सिद्धान्तभूमिमा रहेर गर्न सकिन्छ तर विज्ञान न्युटनमा पुगेर रोकिएको होइन । इसाको बीसौँ शताब्दीमा आइन्सटाइनले प्रकाश सापेक्ष सिद्धान्त र नेल बोह्र, रदरफोर्डले प्रमात्राद्वारा ब्रह्माण्ड र अणुभित्रको रहस्यका नयाँ आयाम देखाए । तर, माक्र्सवादका अध्येता, प्रयोगकर्ता र व्याख्याताहरूले उन्नाइसौँको उत्तरार्द्ध र बीसौँ शताब्दीमा भएको वैज्ञानिक क्रान्तिसँग माक्र्सवादको अद्यावधिकरण गरेनन् । ख्याल रहोस्, त्यसैले माक्र्सवादको विज्ञानसँग तारतम्य टुटेको छ । विज्ञानसँग तारतम्य टुटेको राजनीतिक दर्शन वैज्ञानिक हुन सक्दैन ।
वास्तवमा राजनीतिक चिन्तनको पृष्ठ र प्रेरकभूमि समग्र प्रकृतिसँग तादात्म्य राख्ने खालको हुनुपर्छ । पदार्थ र परा प्रकृतिको खेल नै नबुझी बनेका पद्धतिहरू अत्यन्तै लघुजीवी हुन्छन् । प्रकृतिप्रज्ञा आधारभूत विज्ञान हो र त्यही अनुप्रासमा समाज विज्ञानका मान्यता स्िथर गर्न खोजिएको हुँदा राजनीतिलाई विज्ञान भनिएको हो । तर, दुर्भाग्यवश बीसौँ शताब्दीमा विशेषज्ञताको नाममा जगत् र ब्रह्माण्डको ज्ञान एकातिर र समाजका अवयवहरूलाई अर्कातिर राख्ने काम भयो, त्यसै अनुसारका पाठशालाहरू निर्माण गरएि । यसको प्रभाव माक्र्सवादमा मात्र होइन, हरेक राजनीतिक प्रकारमाथि परेको छ । अधिकांश राजनीतिज्ञ र राजनीतिशास्त्री विज्ञानमा मट्ठु छन् । विज्ञानका विद्यार्थी आफ्नो पाठका गणितीय सूत्र घोक्छन्, समाजका लय बुझ्दैनन् ।
विशेष गरी वामपन्थीहरू मुलुकमा वैज्ञानिक शासन प्रणाली, भूमिसुधार र शिक्षा प्रणालीका गफ गररिहेका पाइन्छन् । तर, के हो त वैज्ञानिक शासन प्रणाली भनेर यदि कसैले उनीहरूसँग सोध्ने गर्‍यो भने तुरुन्तै जवाफ पाइन्छ, “माक्र्सले जे भने त्यही वैज्ञानिक हो, सर्वहाराहरूको अधिनायकवाद ।” माक्र्सले कुन पृष्ठभूमि, सन्दर्भ र कस्तो परििस्थतिमा भनेका थिए, त्यो आफ्नो ठाउँमा छ तर माक्र्सवादलाई विज्ञानका नयाँ सिद्धान्त अनुरूप अद्यावधिक गर्ने काम कसले गर्‍यो ? के त्यो काम मदनकुमार भण्डारीले, बाबुराम भट्टराई अथवा प्रचण्डपथका प्रणेता स्वयं पुष्पकमल दाहालले गरे ? हो, लेनिनले गर्न भ्याएनन् तर के माओले गरेका थिए त ? दुर्भाग्यवश, त्यस्तो प्रयास भएन । त्यसैले माक्र्सवादलाई शास्त्रीय समाज विज्ञान भन्न मिल्छ, आधुनिक समाज विज्ञानको प्रेरक ग्रन्थ मान्न मिल्दैन ।
माओवादी नेता र अध्येता आफूले बोलेका शब्द-शब्दमा विज्ञानका तरंगहरू देख्छन् र एउटा कुरा के पनि मान्नैपर्छ भने उनीहरू निश्चय नै अध्ययनशील छन् तर पुराना र एकतर्फी साहित्य मात्र पढ्छन् । माक्र्सका बेलाको विज्ञान हेर्छन् र माक्र्स त कस्ता ठूला ‘वैज्ञानिक’ थिए भनेर दंग पर्छन् । माक्र्सवादको धरातलमै उभिएर सही, आधुनिक विज्ञान र चिन्तन अनुरूप आफूलाई अद्यावधिक गरेमा मात्र बल्ल उनीहरूले लोकतन्त्रमा आफ्नो स्वत्व समाहित गर्न सक्छन् । अन्यथा कहिले प्रत्यक्ष र कहिले संसदीय राष्ट्रपतिको प्रस्ताव गरेर फेर िप्रत्यक्षमा फर्केजस्तै त्रुटि सच्याउने काममै उनीहरू व्यस्त रहिरहन्छन्, यद्यपि सच्चिनु स्वागतयोग्य छ ।
माक्र्सकै शब्दमा भनौँ, ‘व्याख्या होइन इतिहासको, यसलाई बदल्नुपर्छ ।’ अर्थात्, माओवादी लोकतन्त्रमा आत्मस्थ हुनुपर्छ, स्वयंलाई बदल्ने गरी सच्चिनुपर्छ ।

Source:[http://oursansar.com/um/?p=6713]

फोन खै, कमरेड ?

माओवादीका ९ सय वाकीटकी र ९५ वटा स्याटलाइट फोन कहाँ गए ?




पर्शुराम काफ्ले/नयाँ पत्रिका

काठमाडौं, ३२ साउन

युद्धकालमा सञ्चार सम्पर्कका लागि करोडौँ रकम खर्चेर माओवादीले खरिद गरेका स्याटलाइट फोन र वाकीटकी अहिलेसम्म दर्ता भएका छैनन् । युद्धकालमा माओवादीले ९५ थान स्याटलाइट फोन र एक हजारभन्दा बढी वाकीटकी जम्मा गरेको थियो ।

जनमुक्ति सेनाका सबै क्यान्टोनमेन्ट र अध्यक्ष प्रचण्डको निवासमा करिब आधा दर्जन स्याटलाइट फोन र एक सयजति वाकीटकी प्रयोगमा छन् । करिब ९० थान स्याटलाइट फोन र करिब नौ सय थान वाकीटकीको एकीकृत भण्डारण गरिएको छैन, रेकर्ड पनि राखिएको छैन । 'युद्धकालमा खरिद गरिएका स्याटलाइट र वाकीटकी सञ्चालनमा त्यति छैनन्, युद्धकालमा जोसँग थिए, अहिले उनीहरूसँगै छन्,' माओवादीका केन्द्रीय सदस्य तथा युद्धकालमा फोन तथा हतियार आपूर्ति विभागका इन्चार्ज रहेका भक्ति पाण्डले नयाँ पत्रिकासँग भने । अहिले सस्तो मोबाइल प्रयोग गर्न सजिलो भएकाले स्याटलाइट फोन थन्क्याइएको उनले बताए ।

राजा ज्ञानेन्द्रले १९ माघ ०६१ मा चालेको कदमसँगै नेपाल टेलिकमका टेलिफोन तथा मोबाइल बन्द भएको वेला स्याटलाइट फोन तथा वाकीटकी माओवादीका लागि निकै सहयोगी भएका थिए । त्यतिवेला माओवादी र तत्कालीन सात राजनीतिक दलका शीर्ष नेताहरूबीचसमेत स्याटलाइटबाट कुराकानी हुन्थ्यो । माओवादीका एक पोलिटब्युरो सदस्यका अनुसार भारतीय दूतावासले दिएको स्याटलाइट फोन कांग्रेस सभापति गिरिजाप्रसाद कोइरालाको निवासमा थियो र त्यहीमार्फत प्रचण्ड-कोइरालाबीच संवाद हुन्थ्यो ।

माओवादी पोलिटब्युरो एक सदस्यले भने, 'स्याटलाइट फोनबाट हाम्रा अध्यक्षले सात दलका नेताहरूलाई फोन गर्दा मात्रै झन्डै २० लाख खर्च भएको छ, १२ बुँदे सहमति निकै महँगो पो थियो ।' शान्तिप्रक्रियाको सुरुवातताका अध्यक्ष प्रचण्डसँग थुरायो, फिलिपिन्स र बैंककमा निर्मित एक-एक स्याटलाइट फोन थिए ।

माओवादी नेता हितमान शाक्यका अनुसार शान्तिप्रक्रियामा आउनुअघि जो-जोसँग यस्ता सञ्चार सेट थिए, अहिले पनि उसैसँग छन् । 'अहिले प्रयोग भएको छैन र एकीकृत भण्डारण भएको पनि छैन,' नेता शाक्यले भने ।

हतियार तथा सञ्चार साधन किन्ने जिम्मा पाएका माओवादी नेता पाण्डेका अनुसार माओवादीले ०५८ सालदेखि स्याटलाइट फोन र वाकीटकीको विस्तार सुरु गरेको हो । सरकारले आतंककारी घोषणा गरेर सेना परिचालन गर्नु केही समयअघि माओवादीले फिलिपिन्समा उत्पादित चारवटा स्याटलाइट त्रिभुवन विमानस्थल हुदै ल्याएको थियो । पाण्डेका अनुसार अध्यक्ष प्रचण्डका निर्देशनमा भित्र्याइएका ती फोन र केस कार्ड (रिजार्ज कार्डजस्तै)का लागि पाँच लाख रकम तिरिएको थियो । प्रचण्डका स्वकीय सचिव विकेश श्रेष्ठले रकम तिरेका थिए ।

त्यसो त माओवादीले सञ्चार सेट ल्याउन लागेको त्यो दोस्रोपटक थियो । पहिलोपटक राजधानी भित्र्याएका दुई थान स्याटलाइट फोनका सेट एयरपोर्टमा प्रहरीले पक्राउ गरेको थियो । 'सुरुमा मैले रूपन्देहीको खेत बेचेर पार्टीका लागि दुइटा सेट ९० हजार गोटामा मगाएको थिएँ,' पाण्डेले भने, 'बैनाबापत एक लाख दिएको थिएँ, सामान एयरपोर्टमा समातिएपछि बाँकी पैसा तिर्नुपरेन ।'

पाण्डेका अनुसार भित्र्याइएका चार सेटमध्ये एउटा अध्यक्ष प्रचण्डलाई र बाँकी सेट तत्कालीन अवस्थामा माओवादीले गठन गरेको पूर्वी, मध्य र पश्चिम कमान्ड इन्चार्जहरूलाई दिइएको थियो । पहिलोपटक सफल रूपमा ल्याइएको सेट चलाउन सिक्न नेताहरूलाई पनि ६ महिना लागेको थियो ।

पछि ल्याइएका सेटहरू थाइल्यान्ड र जापान निर्मित थिए । जापानको थुरायो कम्पनीमा निर्मित सेट फिलिपिन्स र बैंककबाट मगाइएकाभन्दा दस हजारजति महँगा थिए । 'थाइल्यान्ड र फिलिपिन्सका सेट मोटामोटी ९० हजारमा किनियो,' पाण्डेले भने, 'जापानिज सेटलाई एक लाखजति तिरियो ।'

युद्धकालमै भारतबाट भित्र्याउन लागिएका दुई सय थान वाकीटकी सेट र २० वटा बेस सिलिगुडीमा पक्राउ परेका थिए । पाण्डेका अनुसार ज्ञानेन्द्रको सक्रिय शासनकालमा सेट पक्राउ परेका थिए । नेपालमा कहिलेकाहीँ वाकीटकी सेनाले जफत गरेपछि त्यसको बेस ब्लक गरेर सूचना बन्द गर्ने गरिएको पाण्डे बताउँछन् ।

थुरायो कम्पनीको स्याटलाइट फोनबाट अध्यक्ष प्रचण्डले इन्टरनेटसमेत चलाएका थिए । पाण्डेका अनुसार फिलिपिन्स र बैंककमा बनेका सेट ६ वटा नम्बर भएका थिए, ती सेटमा अहिले नेपाल टेलिकमका पि्रपेड र पोस्टपेड सिम हालेर पनि चलाउन सकिन्छ । तर, दसवटा नम्बर भएका थुरायो सेटमा चाहिँ नेपाल टेलिकमको सिम हाल्न मिल्दैन ।

युद्धकालको अन्तिमसम्म माओवादीले ९५ वटा स्याटलाइट फोन किनेको थियो जसको मासिक खर्च मात्रै ३० देखि ३५ लाखसम्म हुने गथ्र्यो । आपूर्ति विभाग हेर्ने नेता पाण्डेका अनुसार ती फोनबाट नेपाल र भारतमा सम्पर्क गर्दा प्रतिमिनेट करिब ३५ रुपैयाँ लाग्थ्यो भने अरू मुलुकमा अलि सस्तो थियो । तर, त्यही सेटबाट अर्को सेटमा गर्दा प्रतिमिनेट पाँच रुपैयाँ लाग्थ्यो ।

पाण्डेका अनुसार माओवादीले युद्धकालमा ठूलो संख्यामा वाकीटकी सेट भित्र्याएको थियो जसको प्रयोग जनमुक्ति सेनाका सेक्सन कमान्डरसम्मलाई गर्न दिइएको थियो । स्याटलाइट फोनचाहिँ आवश्यकताअनुसार जनमुक्ति सेनाको कम्पनी कमान्डरसम्मलाई दिइएको थियो ।

पछिपछि त सानियो कम्पनीको जापानिज, थाइल्यान्ड र भारतीय ब्रान्डका वाकीटकी माओवादीले थुपारेको थियो । ती वाकीटकीको प्रतिगोटा करिब १० हजार रुपैयाँ र एउटा बेसको करिब ५० हजार रुपैयाँ पथ्र्यो । भूगोलअनुसार एउटा बेसले २२ देखि २५ वटासम्म सेट कभर गथ्र्यो । वाकीटकीमा भने इन्टरकम फोन गरेको पैसा लाग्दैन । 'स्याटलाइट फोनमा पैसा लाग्छ, वाकीटकीमा लाग्दैन,' पाण्डले भने, 'सुरुमा स्थापना गर्न खर्च गर्नुपर्छर्, त्यसपछि त आनन्द ।' उनका अनुसार सेनाको कम्तीमा एउटा सेक्सनसँग एउटा वाकीटकी हुन्थ्यो ।

जनमुक्ति सेनाका सात डिभिजन र २१ वटा बि्रगेडमा वाकीटकी छन् । चौथो डिभिजन कमान्डर तेजबहादुर ओली प्रतीकका अनुसार केही युद्धकालीन र केही पछिल्लोपटक किनिएका वाकीटकी हाल प्रयोगमा आएका छन् । जिपी ३३९ मोडलका तथा ८० र ४० बेसका भिएचएफ प्रविधिका वाकीटकी सञ्चालनमा छन् । जनमुक्ति सेना हेडक्वार्टरका कार्यालय सचिव वीरेन्द्र मञ्जिलले भने, 'हामीले टु-वे सेटहरू प्रयोग गरेका छौँ, अध्यक्ष प्रचण्डको निवासमा खटिएका जनमुक्ति सेना तथा सबै डिभिजनहरूमा ती फोन सञ्चालित छन् ।'

माओवादीका यति धेरै सञ्चार सेट कतै पनि दर्ता छैनन्, यसमा न माओवादीलाई चासो छ न सरकारलाई । सञ्चार मन्त्रालयको फ्रिक्वेन्सी इजाजत हेर्ने इन्जिनियर अरुण नेपालले विनाइजाजत वाकीटकी तथा सेटेलाइट फोन प्रयोग गर्न नपाइने बताए । 'रेडियो ऐनअनुसार प्रतिगोटा वाकीटकीको पाँच सय शुल्क तिरेर एक वर्षका लागि सञ्चालन गर्ने अनुमति दिइन्छ,' नेपालले नयाँ पत्रिकासँग भने । उनले माओवादी जनमुक्ति सेनाका सेटहरू भने दर्ताका लागि निवेदन नपरेको बताए । माओवादी सेनाको हेडक्वार्टरका सचिव मञ्जिलले भने एक वर्षअघि दर्ता गरेर फ्रिक्वेन्सी किन्नका लागि आवेदन दिएको तर स्वीकृति नपाएको बताए ।


त्यस्तै, स्याटलाइट फोनका लागि भने दूरसञ्चार प्राधिकरणले इजाजत दिन्छ । नेपालीलाई ३० हजार र विदेशीलाई एक लाख २० हजार शुल्कमा एक वर्षका लागि फ्रि

क्वेन्सी दिने गरिएको अर्का इन्जिनियरले बताए । तर, माओवादीका स्याटलाइट फोन पनि दर्ता भएका छैनन् ।



फ्रिक्वेन्सी दिने गरिएको अर्का इन्जिनियरले बताए । तर, माओवादीका स्याटलाइट फोन पनि दर्ता भएका छैनन् ।

Source:[http://www.nayapatrika.com/newsportal/cover_story/4874.html]